ŚCIANY ZEWNĘTRZNE NA ROK 2021 – WARIANTY ŚCIAN TRADYCYJNYCH

Home ŚCIANY ZEWNĘTRZNE NA ROK 2021 – WARIANTY ŚCIAN TRADYCYJNYCH

ŚCIANY ZEWNĘTRZNE NA ROK 2021 – WARIANTY ŚCIAN TRADYCYJNYCH

W roku 2014 rozpoczęto wprowadzanie nowych wymagań dotyczących jakości termicznej budynków. Zmiany te z roku na rok
są coraz bardziej surowe, co w efekcie ma prowadzić do wznoszenia wyłącznie budynków energooszczędnych w roku 2021. Przedstawione wymogi związane z obniżaniem energochłonności obiektów użytkowych i mieszkalnych to efekt dostosowania polskich przepisów budowlanych do wymogów Unii Europejskiej.

Wymagania te odbiją się na kieszeni inwestora, ponieważ ściany będą budowane z grubszych i cieplejszych materiałów budowlanych. Co to oznacza? Jakie ściany spełnią zaostrzone wymagania budowlane w 2021 roku? Poniżej prezentujemy kilka możliwych rozwiązań.

Warto wiedzieć, że każda przegroda budowlana – ściany, okna, drzwi itp. musi spełniać określone wymagania dotyczące izolacyjności cielnej. Parametry te określa współczynnik przenikania ciepła U (podawany w jednostkach W/(m²·K)).
Jego graniczne wartości określają obecne przepisy dotyczące warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki
i ich usytuowanie. Należy zaznaczyć, że parametry te zaostrzane są stopniowo co kilka lat – jeszcze niedawno granicznym współczynnikiem przenikania ciepła U dla ścian była wartość 0,30 W/(m²·K), od 2014 roku wynosi on 0,25 W/(m²·K).
Zmiana ta wymusiła na inwestorach budowę grubszych lub cieplejszych ścian zewnętrznych.
Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 5 lipca 2013 r. w następnych latach zaostrza wymagania termoizolacyjności budynków, a to znaczy, że w 2017 i 2021 roku zostanie obniżony współczynnik dla wszystkich przegród zewnętrznych, w tym dla ścian. Wówczas współczynnik U dla ścian wyniesie odpowiednio 0,23 W/(m²·K) oraz 0,20 W/(m²·K).

Niski współczynnik przenikania ciepła U dla ścian oznacza, że ubytki ciepła będą niewielkie, co ma znaczny wpływ na rachunki
za ogrzewanie domu. Wartość tego współczynnika zależy od rodzaju i grubości materiału, z którego wykonane są ściany. Jeżeli planujemy budowę domu w następnych latach, warto sprawdzić, jaki współczynnik U musimy osiągnąć dla ścian zewnętrznych domu i z jakich materiałów budowanych powinniśmy skorzystać, aby nasz do spełniał kryteria energooszczędnego domu.

Ściany jednowarstwowe

Surowe warunki techniczne mogą spełnić wszystkie rodzaje murowanych ścian zewnętrznych stosowanych w domach jednorodzinnych, nawet ściany jednowarstwowe – o ile będą grubsze. Budowa tego typu ścian jest prosta, składa się z jednej warstwy ściany murowanej oraz warstwy wykończeniowej (tynk lub oblicówka). Aby przegrody jednowarstwowe mogły mieć współczynnik przewodzenia ciepła U charakterystyczny dla ścian energooszczędnych, materiał, z którego są wykonane, musi charakteryzować się wysokimi właściwościami termoizolacyjnymi, a także dobrymi parametrami wytrzymałościowymi. Do takich materiałów należą bloczki z betonu komórkowego, których parametry izolacyjnie w ostatnim czasie bardzo się poprawiły.

Ściany z betonu komórkowego o grubości 48 cm, z współczynnikiem λ bloczków – 0,095 W/(m·K) osiągają współczynnik przenikania ciepła U – 0,19 W/(m²·K). Ściany te spełniają zaostrzone wymagania techniczne, które będą obowiązywać
od stycznia 2021 r. Równie dobrym materiałem do zbudowania ścian jednowarstwowych są bloczki keramzytobetonowe
z wkładką termoizolacyjną 
– przy szerokości 42 cm osiągają one zadowalający współczynnik przenikania ciepła U mniejszy
niż 0,2 W/(m²·K).

Ściany dwuwarstwowe

Ściany dwuwarstwowe są najbardziej popularne jako łatwe do wybudowania i stosunkowo niedrogie. Składają się z warstwy nośnej i warstwy ocieplenia – muruje się je z różnych materiałów, a następnie izoluje termicznie. Warstwa nośnia musi cechować się odpowiednimi własnościami wytrzymałościowymi w zależności od wielkości i wysokości budynku,
z kolei grubość izolacji jest uwarunkowana współczynnikiem przenikania ciepła U. Ocieplenie ścian wykonuje się najczęściej metodą lekką mokrą, podlegającą na przyklejeniu do niej płyt styropianowych lub z wełny mineralnej na zaprawie klejowej
i dodatkowym przymocowaniu za pomocą specjalnych kołków. Ściany dwuwarstwowe pokrywa się zaprawą cementowo – wapienną, wzmacnia siatką z włókna szklanego, gruntuje i wykańcza tynkiem cienkowarstwowym.

Ściany dwuwarstwowe składają się z muru konstrukcyjnego o grubości 18-38 cm (najczęściej są to bloczki silikatowe,
bloczki z betonu komórkowego lub bloczki z ciepłej ceramiki) oraz 15-20 centymetrowej warstwy izolacji termicznej. Zatem łączna grubość tego typu ścian może wynieść ok. 50 cm. Przykładem ściany dwuwarstwowej, spełniającej wymóg U ≤ 0,2 W/(m²·K) może być mur z bloczków silikatowych o grubości 18 cm, ze współczynnikiem λ bloczków – 0,46 W/(m·K)
oraz izolacją z wełny mineralnej o grubości 17 cm, z współczynnikiem λ = 0,036 W/(m·K).

Ściany trójwarstwowe

Kolejne rozwiązanie technologiczne jest najbardziej pracochłonne, a co za tym idzie – bardziej kosztowne. Ścianę trójwarstwową również buduje się z dowolnego materiału o określonej wytrzymałości (jak w przypadku ściany dwuwarstwowej). Jej drugą warstwę stanowi materiał termoizolacyjny, a trzecią stanowi warstwa osłonowa, która jest odpowiedzialna
za odporność ściany na działanie czynników zewnętrznych i jednocześnie stanowi warstwę wykończeniową, zastępując tynk. Łączna grubość ścian trójwarstwowych może wynosić od 38 do 66 cm.

W przypadku takich ścian mur konstrukcyjny wznoszony jest z takich samych materiałów jak w ścianie dwuwarstwowej,
do ocieplenia wykorzystuje się płyty styropianowe lub miękką wełnę hydrofobizowaną grubości 12-20 cm. Między ociepleniem
a warstwą elewacyjną zostawia się 2-4 centymetrową szczelinę wentylacyjną, służącą do odparowania wilgoci,
która przedostaje się do izolacji w wyniku kondensacji pary wodnej. Warstwę elewacyjną muruje się najczęściej
z cegły silikatowej lub z cegły klinkierowej.

Przykładem ściany trójwarstwowej jest mur z bloczków silikatowych o grubości 18 cm, ze współczynnikiem λ bloczków – 0,46 W/(m·K), wełną mineralną o grubości 16 cm, o współczynniku λ – 0,036 W/(m·K), 4-centymetową szczeliną wentylacyjną
oraz warstwą osłonową w postaci cegły silikatowej o grubości 12 cm, o współczynniku λ –  0,61 W/(m·K). Ściany te osiągają współczynnik U – 0,2 W/(m²·K).

 

Comments are closed.

Zamów nasz newsletter!